o właśnie te największe z nich – wielkie aglomeracje i metropolie – w największym stopniu dysponują zasobami niezbędnymi do budowania konkurencyjności gospodarki, takimi jak wykwalifikowana siła robocza, instytucje otoczenia biznesowego, ośrodki naukowo-badawcze, odpowiednio rozwinięta infrastruktura techniczna i społeczna. Duże ośrodki miejskie, dominujące w regionie, na arenie krajowej i międzynarodowej są zatem motorami wzrostu w odniesieniu do produkcji, rynku pracy, kreowania i dyfuzji innowacji, rozwoju zaawansowanych technologii oraz życia społecznego  i kulturalnego[1].

Tymczasem współczesne miasta powinny zapewniać sprawne świadczenie usług publicznych, tak, aby eliminować niekorzyści wynikające z nadmiernego ich rozrostu. Złożoność problemów występujących w miastach oraz dynamika ich zmian zmusza władze lokalne do poszukiwania bardziej sprawnych i skutecznych metod zarządzania sprawami miejskimi. Miasta na całym świecie borykają się ze zjawiskiem kurczenia się (urban shrinking). Proces ten dotyczy około 370 dużych ośrodków na całym świecie, z których znakomita większość to dawne, wielkie ośrodki przemysłu ciężkiego, które nie zdołały w odpowiednim czasie zmienić swojej gospodarki w kierunku nowoczesnych przemysłów, np. biotechnologii, systemów informatycznych, nanotechniki czy wyspecjalizowanych usług[2]. Przejście w kierunku gospodarki innowacyjnej, rozwój usług i przemysłów kreatywnych, wymaga nowych form zagospodarowania, odpowiadających potrzebom nowych form aktywności. Dużym wyzwaniem dla miast jest proces starzenia się społeczeństwa. Szczególnie istotne staje się to dla miast średnich i małych, skąd odpływ ludzi młodych jest największy.

Z danych GUS wynika, że w 2016 roku w polskich miastach na 100 osób w wieku produkcyjnym przypadało 37 osób w wieku poprodukcyjnym. Szacuje się, że w 2050 roku może ich być już 57. Problemem, który wymaga pilnego rozwiązania, jest zanieczyszczenie środowiska, a w szczególności problem tzw. niskiej emisji. Europejska Agencja Środowiska szacuje, że każdego roku zanieczyszczone powietrze w Polsce jest przyczyną śmierci 43 tys. ludzi. Najmniej skażone bezo(a)pirenem (najbardziej toksycznym składnikiem smogu) są miasta portugalskie, hiszpańskie i holenderskie[3].

We współczesnej debacie na temat rozwoju aglomeracji miejskich coraz częściej wskazuje się na wagę zaawansowanych technologii, pozwalających na podniesienie jakości życia w miastach, jakości świadczonych usług i obniżenie kosztów funkcjonowania miast. Nie ulega wątpliwości, że to właśnie zaawansowanie technologiczne oraz innowacyjność są współcześnie wyznacznikami rozwoju społeczno-gospodarczego kraju, regionu czy miasta. Pozwala także na zmianę istniejącego układu gospodarczego w nowy, bardziej efektywny system, oparty na wysokiej zdolności konkurencyjnej.


 
[1] Mempel-Śnieżyk A. (2015), Wyzwania współczesnych miast. Wrocław jako miasto kultury, nauki i innowacji, w: Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu nr 408, Wrocław.
[2] Trębacz P. (2013), Kurczenie się miasta na przykładzie Detroit; http://www.pan-ol.lublin.pl/wydawnictwa/TArch9_3/Trebacz.pdf
[3] Smog w Polsce, smog w Europie (2016), www.polskialarmsmogowy.pl